Zifiri karanlığın korkutucu rengini, gökyüzünde toplu iğne ucu kadar görünen yıldızlar aydınlatıyor. Uçsuz bucaksız bir umman sanki başımın üzerinde, göz alabildiğine uzanan. Kocaman bir belirsizlik. Nelere, kimlere ev sahipliği yapıyor, bilinmez. Belki de en sevdiklerimiz, bizi zamansız terk edenlerimiz yaşıyorlar orada, yarım kalan hikayelerini tamamlıyorlar. Yanaklarımdan aşağı, sıkılan ruhumdan çıkan tuz acısı su süzülüyor. Pişmanlık mı? Merhamet mi?
